Met een lachend gezicht – zo kenmerkend voor haar– nodigt Simonne me uit op haar appartement op de tweede verdieping.
Terwijl de schoonmaakster de ramen lapt, vertelt Simonne honderduit over haar overstap naar en haar dagbeleving in HTC.
Ik woon nu enkele maanden in Lokeren en ik moet eerlijkheidshalve bekennen, dat verhuizen naar hier geen gemakkelijke stap was voor mij. De assistentiewoning in Koksijde waar ik eerst woonde, maakte me niet gelukkig. Materieel gezien was alles piekfijn in orde, maar er was weinig onderlinge communicatie, geen gezelligheid, geen sfeer.
Hoe komt het dat je van de kust naar het Waasland bent verhuisd?
Zoals ik al zei: ik was allesbehalve gelukkig in die eerste flat, ik ging er mentaal en fysiek op achteruit. Mijn dochter die in Lokeren woont, suggereerde om in haar buurt te komen wonen. Ze was al een kijkje komen nemen in HTC en overtuigde me al snel om de overstap te wagen.
Hoe is die verlopen?
Tegen vele verwachtingen in, heel vlot. Ik werd hier onmiddellijk geconfronteerd met de vriendelijke atmosfeer die uitging van zowel het beleid als van de medebewoners.
Administratief werd alles geregeld door de woonassistente die elke werkdag aanwezig is. Mijn dagen werden snel ingevuld door allerlei activiteiten die hier georganiseerd worden.
Aan welke activiteiten neem je deel?
Aan bijna alle! (glimlacht).
Wat mij het meest boeit, is het petanquegebeuren op woensdag. In mijn vroegere woonplaats was ik lid van een petanqueclub en ik kan die vrijetijdsbesteding hier gelukkig verderzetten. We spelen in twee groepen die qua samenstelling elke week wisselen. Ook mensen van buiten HTC nemen hieraan deel. Het zijn zij die qua reglement de puntjes op de i kunnen plaatsen. Zelf neem ik daartegenover nog een afwachtende houding aan. Ik ben immers de nieuwkomer en ik kijk voorlopig de kat uit de boom.
Hoe breng je het ervan af?
Ik moet zeggen, ik kan mijn vrouwtje staan. Sommigen noemen me zelfs de kampioen! Maar ik zie de anderen niet als tegenstanders. Alles verloopt in een geanimeerde sfeer. Niet-deelnemers komen supporteren en dat maakt de namiddag altijd heel gezellig.
Noot van de interviewer: een glaasje picon tijdens een warme namiddag is daar niet vreemd aan 😊
Maar met petanquen alleen is je programma nog niet gevuld?
Zeker niet! Op maandag en donderdag ga ik dikwijls naar de kaartnamiddag. Voorlopig doe ik dit enkel als kijker omdat ik me nog moet inwerken in de typische reglementen die in deze streek gelden. In mijn vroegere woonplaatsen golden andere regels. Maar met een beetje bijles van de medekaarters zal dit snel in orde komen. Soms speel ik op die dagen rummikub met enkele andere bewoners.
Op dinsdag is er het boogschieten. Ben je dan van de partij?
Niet echt, het is (nog) niet mijn ding, maar ik ga wel af en toe supporteren. Ik heb ook al eens, na de schieting, een boog ter hand genomen om na te gaan hoeveel macht ik nog heb. Misschien doe ik volgend jaar wel mee.!
Op dinsdag rij ik ook mee met de shuttlebus naar de Kopkapelwijk, waar ik enkele inkopen doe.
Maar het liefst rij ik mee naar de markt op woensdag. We worden afgezet op de markt en op een afgesproken uur en plaats weer opgehaald. Ondertussen geniet ik van de typische marktsfeer. Het bezoekje eindigt trouwens vaak in een café waar ik de andere bewoners tref
Zijn er in HTC verder nog mogelijkheden om andere bewoners te ontmoeten?
Volop, al is men daar volledig vrij in.
Zelf ga ik graag naar de koffiebar waar gratis koffie ter beschikking staat van de bewoners. Daar wisselen we nieuwtjes en informatie uit, informeren we naar mekaars toestand en bespreken we de politieke actualiteit, weliswaar zonder het oogmerk die te willen veranderen. Daar zijn we te oud en te wijs voor geworden. (alweer glimlach)
Naast de koffiebar is er trouwens een superette waar bewoners voor de hand liggende producten kunnen kopen. Als ze iets willen wat niet voorradig is, wordt daar tegen de volgende dag voor gezorgd. Door mijn bezoekjes aan de markt en de Kopkapelwijk kan ik daar echter zelf nog voor instaan.
Bovendien ga ik geregeld eten in ons restaurant Villa Belle, waar de kok dagelijks een verse lunch bereidt. Ook daar tref ik medebewoners aan. Of ik nodig er mijn kinderen uit want het restaurant staat ook open voor externen.
Hoe reageren je kinderen op je manier van leven hier?
Ze zijn beiden gelukkig dat ik het hier zo naar mijn zin heb. Ze hebben mij zien openbloeien na een moeilijke periode in mijn leven.
Ik ben actiever dan vroeger en maak gebruik van alle gelegenheden om het voor mezelf gezellig te maken.
Mijn inburgering verloop vlot😊
Ze weten dat er professionele zorg en omkadering aanwezig is en dat stelt ze gerust . Ik zie dat zij ook content zijn als ze mij bezoeken. Dat is toch wat een moeder het liefst heeft?
