Op 25 januari bracht Moerbekenaar en literaire duizendpoot Seppe Celie, de zelfgeschreven theatermonoloog Helden.
Hij kroop daarvoor in de huid van de 16-jarige Fons wiens leven overhoop wordt gehaald door gebeurtenissen tijdens de Eerste Wereldoorlog.
Seppe slaagde erin de 50 luisteraars te boeien tot het einde met zijn doorleefde vertolking van een jongeman die zichzelf verliest in de waanzin die een oorlog is.
Door iets groots als een wereldoorlog te bekijken door een jongeman die er middenin stond, werd het allemaal heel concreet. Door te spreken met de taal van vandaag, kwam het nog meer dichtbij.
Was het allemaal kommer en kwel? Zeker niet. Er waren luchtige momenten, al waren ze soms wrang (“Wat kunnen we goed?” “Sterven, dat kunnen we uitstekend!”)
Wat we ons het best herinneren is misschien wel het kerstbestand van 1914, waar de gezworen vijanden met elkaar zongen, vierden, aten en zelfs voetbalden.
Deze sprankel van menselijkheid en hoop namen we mee naar huis.
